ျမန္မာ့အနာဂတ္

အနာဂတ္ျမန္မာႏိုင္ငံ ၂၀၅၀ ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ ေယာမင္းႀကီးဇရပ္စကား၀ိုင္းသို႔ ဗီဒီယုိ႐ုပ္သံမွတစ္ဆင့္ ပါ၀င္ေဆြးေႏြးေနေသာ ေဒါက္တာသန္႔ျမင့္ဦး(ဓာတ္ပံု - ေက်ာ္ဇင္သန္း)

လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္း ၂,၀၀၀ ကာလ ျမန္မာႏုိင္ငံ ေၾကးေခတ္ အေစာပိုင္းမွာ လယ္သမားေတြက စုေပါင္းၿပီး သူတုိ႔ရဲ႕ ပထမဦးဆံုး ၿမိဳ႕ျပကို တည္ေထာင္ခဲ့ၾကတယ္။ ပိုက်ယ္ျပန္႔တဲ့ကမ႓ာနဲ႔ စၿပီးဆက္ သြယ္ခဲ့ၾကတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ၊ အစိုးရစနစ္၊ အႏုပညာ၊ သိပၸံနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အိုင္ဒီယာအသစ္ ေတြကို တင္သြင္းလာခဲ့ၾကတယ္။ ဒီအုိင္ဒီယာေတြေၾကာင့္ပဲ သူတုိ႔ လူမႈအဖြဲ႕အစည္းကို ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုး တက္လာေစခဲ့တယ္။ ေနာက္ပိုင္း ႏွစ္ ၁,၀၀၀ ေလာက္အၾကာမွာ ေတာ့ ပုဂံမွာ ဘုရင္နဲ႔ မွဴးႀကီးမတ္ ရာေတြက လႈပ္ရွားရွင္သန္ေနတဲ့ ေဒသတြင္းမွာ အစိတ္အပိုင္းတစ္ခု အျဖစ္ ရပ္တည္ႏိုင္ဖို႔ အျပင္းအ ထန္ ႀကိဳးပမ္းခဲ့ၾကတယ္။ ျပည္ တြင္းနဲ႔ ျပည္ပက ဗဟုသုတေတြနဲ႔ ပံုစံေတြကို ေပါင္းစပ္ၿပီး ရင္သပ္ ႐ႈေမာဖြယ္ ၿမိဳ႕ျပကို တည္ေဆာက္ ဖန္တီးႏိုင္ခဲ့ၾကတယ္။ အလယ္ ေခတ္သမုိင္းကာလမွာ အထင္ႀကီး ခံ့ညားဖြယ္ မင္းႏုိင္ငံငယ္တစ္ခု ျဖစ္ခဲ့တယ္။

ျမန္မာႏုိင္ငံက ျပင္ပကို ထိ ေတြ႕ၿပီး ကမၻာႀကီးကို တံခါးဖြင့္ ႀကိဳဆိုတဲ့အခါတုိင္း ျမန္မာႏုိင္ငံက အသိဉာဏ္ပိုင္းဆုိင္ရာအရေရာ ႐ုပ္ဝတၳဳပိုင္းဆုိင္ရာအရပါ ႂကြယ္ဝ ဖြံ႕ၿဖိဳးခဲ့ပါတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံက ေၾကာက္ရြံ႕တဲ့စိတ္နဲ႔ေသာ္လည္း ေကာင္း၊ ယံုၾကည္မႈကင္းမဲ့စြာျဖင့္ ေသာ္လည္းေကာင္း ကိုယ့္ျပည္ တြင္းကိုသာ အေလးေပးၾကည့္တဲ့ အခါတုိင္း ႏုိင္ငံက ဆင္းရဲမြဲေတ မႈ၊ ျပည္ပက်ဴးေက်ာ္သိမ္းပိုက္မႈ ေတြ ႀကံဳေတြ႕ခဲ့ရပါတယ္။

ျမန္မာႏုိင္ငံက အခုအခါ အ ေရးေပၚအေျခအေန ေရာက္ေနပါ ၿပီ။ ျမန္မာျပည္သူ၊ ျပည္သားေတြ အေနနဲ႔ သူတုိ႔လိုခ်င္တဲ့ဘဝ၊ ကမၻာေပၚမွာ သူတို႔ျဖစ္ခ်င္တဲ့ အဆင့္ အတန္းကို အေလးအနက္ ျပန္လည္စဥ္းစားဖို႔ အခ်ိန္ပါ။ ႏုိင္ငံ ေရးမွာ က်႐ႈံးျခင္းဟာ စိတ္ကူးစိတ္ သန္းေတြ က်႐ႈံးရျခင္းပဲ ျဖစ္ပါ တယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ ဇာတ္လမ္း အသစ္တစ္ပုဒ္ေရးဖို႔ လိုအပ္ေန သလို အနာဂတ္ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္ အ သစ္စက္စက္တစ္ခု လိုအပ္ေနပါ တယ္။ တကယ့္စိန္ေခၚမႈျပႆနာ ေတြကို အတူတကြပူးေပါင္းေျဖ ရွင္းၾကဖို႔ လူေတြကို ဆြဲေခၚႏုိင္တဲ့ ရည္မွန္းခ်က္မ်ိဳး လိုအပ္ပါတယ္။

ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ လူဦးေရတစ္ ဝက္ဟာ အသက္(၃၀)ႏွစ္ေအာက္ပါ။

လူအမ်ားစုက သကၠရာဇ္ ၂၀၅၀ ျပည့္ႏွစ္အထိ (ဒါမွမဟုတ္) ပိုလြန္ၿပီး ေနႏုိင္ၾကပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကမၻာႀကီးက လံုးဝမတူျခားနားတဲ့ ေနရာတစ္ခုျဖစ္ ေနမွာပါ။

ယေန႔အခ်ိန္မွာ ကြၽန္ေတာ္ တို႔ ႀကံဳေတြ႕ေနရတဲ့ အႀကီးမား ဆံုး ၿခိမ္းေျခာက္မႈကေတာ့ ရာသီ ဥတုေဖာက္ျပန္ေျပာင္းလဲမႈပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔က ျပင္းထန္ ဆုိးရြားတဲ့ ရာသီဥတုထဲကို ေရာက္ေနပါၿပီ။ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္က ျဖစ္ခဲ့တဲ့ နာဂစ္မုန္တိုင္းလို မၾကာခဏႀကံဳရပါလိမ့္မယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံ အခ်ိဳ႕ေဒသေတြမွာ လူေနလို႔ မရႏုိင္တဲ့အထိ အပူျပင္းတာေတြ ျဖစ္လာပါ မယ္။ ဟိမဝႏၲာေတာင္တန္းမွာ ေရခဲေတြေပ်ာ္လို႔ အႀကီးအက်ယ္မခန္႔မွန္းႏုိင္တဲ့ အတိုင္းအဆနဲ႔ ေရလႊမ္းမိုးမႈေတြ ျဖစ္လာႏုိင္ပါ တယ္။ ပင္လယ္ေရမ်က္ႏွာျပင္ ျမင့္တက္လာမႈေၾကာင့္ ကမ္း႐ိုး တန္းေတြ ေရဖံုးလႊမ္းတာ၊ ေနာက္ဆံုး ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေတာ္ ေရဖံုးလႊမ္း သြားတာ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔က ရာသီဥတုေဖာက္ျပန္ေျပာင္းလဲမႈ အႀကီးအက်ယ္ခံစား ေနရတဲ့ ကမၻာႀကီးရဲ႕ အစိတ္အပိုင္းမွာ ေနထိုင္ေနၾကရပါတယ္။ ဒီလို ႐ုတ္ျခည္းနဲ႔ မေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ပံုစံ ေျပာင္းလဲျခင္းေတြေၾကာင့္ စိုက္ပ်ိဳးေရးနဲ႔ စားနပ္ရိကၡာလံုၿခံဳေရးအ ေပၚ ထိခိုက္မႈေတြက အတုိင္းအဆမသိႏုိင္ေအာင္ပါပဲ။ လူေတြက သူတုိ႔ေနထိုင္ေနၾကရာ ဘဝေတြ၊ ေန ထိုင္ေနၾကရာ ေဒသေတြမွာေနဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ပါ။ 

ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ဟာ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုး တက္မႈ တစ္ရွိန္ထိုး အားေကာင္း လာေနတဲ့ တ႐ုတ္ႏုိင္ငံႀကီးရဲ႕ အိမ္ နီးခ်င္းအျဖစ္ ေနထုိင္ေနၾကရပါ တယ္။ တ႐ုတ္ျပည္ လူမႈအဖြဲ႕အ စည္းရဲ႕ အလ်င္အျမန္တိုးတက္ ေျပာင္းလဲမႈေတြက ရင္သပ္႐ႈေမာ ဖြယ္ျဖစ္ၿပီး ဒီလိုပဲ ေရွ႕ဆက္လည္း ျဖစ္ေပၚေနပါလိမ့္မယ္။ အိမ္နီး ခ်င္းကပ္လ်က္ တ႐ုတ္ျပည္ရဲ႕ အ ဆင္းရဲဆံုး ျပည္နယ္တစ္ခုျဖစ္တဲ့ ယူနန္ျပည္နယ္မွာေတာင္ ဆင္းရဲ သားအေရအတြက္ဟာ ၿပီးခဲ့တဲ့ ငါးႏွစ္အတြင္း (လူဦးေရ ၄၃ သန္း အနက္) ၁၁ သန္းကေန ေျခာက္ သန္းကို က်ဆင္းလာခဲ့ပါတယ္။ အဆိုျပဳထားတဲ့ တ႐ုတ္-ျမန္မာ စီးပြားေရးစႀကႍလမ္းမႀကီးမွာ အ ကယ္၍ တစ္ဝက္ကို အေကာင္အ ထည္ေဖာ္ႏုိင္ခဲ့ရင္ေတာင္ ျမန္မာ ႏုိင္ငံက တ႐ုတ္ရဲ႕ဝန္းက်င္နယ္ ေျမထဲကို နီးနီးကပ္ကပ္ ေပါင္း စည္းမိသြားမွာပါ။ စက္မႈဖြံ႕ၿဖိဳးၿပီး ျဖစ္တဲ့ (ဒါမွမဟုတ္) စက္မႈေခတ္ လြန္ တ႐ုတ္ႏုိင္ငံက ျမန္မာ့တံခါးဝ ကို ေရာက္ရွိလာျခင္းအတြက္ ေၾကာင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ ၿပီးခဲ့တဲ့ ရာစုႏွစ္ႏွစ္ခုနဲ႔ မတူျခားနားစြာ လႊမ္းမိုး႐ႈပ္ေထြးမႈေတြနဲ႔ ႀကံဳရပါ လိမ့္မယ္။

 ကမၻာေပၚမွာ အျခားအ ေျပာင္းအလဲမ်ားကလည္း ျဖစ္ေန ပါတယ္။ ကမၻာေပၚမွာ ဧရာမလူ သားေရႊ႕ေျပာင္းအေျခခ်ေနထိုင္မႈ ေတြ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ခုဆုိရင္ ျမန္မာျပည္မွအပါအဝင္ စုစုေပါင္း ေရႊ႕ေျပာင္းအေျခခ်သူ ကမၻာေပၚ မွာ သန္း ၂၅၀ ေလာက္ ရွိပါလိမ့္ မယ္။ ဒီအေျခအေနကပဲ အိမ္နဲ႔ မိမိကိုယ္ပိုင္ေနရာရဲ႕ သေဘာ အဓိပၸာယ္ကို ေျပာင္းလဲလာေစပါ တယ္။ သိပၸံပညာတုိးတက္မႈက လည္း သမိုင္းတစ္ေလွ်ာက္ မယွဥ္ သာတဲ့ႏႈန္းနဲ႔ ရွိေနပါတယ္။ လူမႈ အဖြဲ႕အစည္းကို အသြင္ေျပာင္းေစ တဲ့ နည္းပညာေျပာင္းလဲမႈေတြ ျဖစ္ ေစပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဖန္တီးအသိဉာဏ္တု (AI) နဲ႔ မ်ိဳး႐ိုးဗီဇ နယ္ပယ္ေတြမွာပါ။ အသစ္ေသာ လံုၿခံဳေရးၿခိမ္းေျခာက္မႈေတြလည္း ႀကံဳေနရပါတယ္။ ဆုိက္ဘာစစ္ပြဲ ေတြကေန လူအစုအၿပံဳလိုက္ ေသ ေက်ေစႏိုင္တဲ့ လက္နက္မ်ားပါ ပါဝင္လာတဲ့ ဘက္မညီမွ်တဲ့ စစ္ပြဲ ေတြ၊ လူအမ်ားအျပားကို အလ်င္ အျမန္ ကူးစက္ႏုိင္တဲ့ ကပ္ေရာဂါ ေတြ ရွိလာပါတယ္။ ယခုျဖစ္ေန တဲ့ ကမၻာလံုးဆုိင္ရာ အေျပာင္းအ လဲေတြအေပၚ အဆင္သင့္ရင္ဆုိင္ ဖို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံက ဘယ္ေနရာမွာမွ ရွိမေနေသးပါဘူး။ 

သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ျမန္္မာ ႏုိင္ငံက အိုမင္းၾကေတာ့မွာပါ။ ၁၉၇၀ ျပည့္ႏွစ္မ်ားကတည္းက ကမၻာႀကီးေပၚမွာ ကေလးေမြးဖြား မႈ အနိမ့္ဆံုးႏႈန္းကို ႀကံဳေနၾကရပါ တယ္။ က်န္တဲ့ အာဆီယံႏုိင္ငံေတြ လိုပဲ ျမန္မာႏုိင္ငံက ရာစုႏွစ္အ လယ္မွာ အိုမင္းသူ လူဦးေရအမ်ား အျပား ရွိလာပါမယ္။ က်န္တဲ့သူ ေတြနဲ႔ မတူတာက ျမန္မာႏုိင္ငံက မခ်မ္းသာခင္ အိုမင္းသြားၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ေသခ်ာတာက ျမန္မာႏုိင္ငံ မွာ ၿမိဳ႕ျပျဖစ္ထြန္းမႈ ျဖစ္လာပါ လိမ့္မယ္။ ခန္႔မွန္းခ်က္ေတြအရ ဆယ္စုႏွစ္အတြင္းမွာ လူ ၅-၁၀ သန္းေလာက္က ရန္ကုန္နဲ႔ အျခား ၿမိဳ႕ႀကီးေတြကို ေရႊ႕ေျပာင္းလာပါ လိမ့္မယ္။ ၿမိဳ႕ျပဘဝေတြက ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ အနာဂတ္ကို အဆံုးအ ျဖတ္ေပးပါလိမ့္မယ္။ ကြၽန္ေတာ္ တုိ႔က တီထြင္ဖန္တီးမႈနဲ႔ ထုတ္လုပ္ ႏုိင္စြမ္းရွိတဲ့ ေမာင္းႏွင္အားေတြနဲ႔ ေနခ်င္စဖြယ္ ၿမိဳ႕ျပကို ရမွာလား (ဒါမွမဟုတ္) ရာဇဝတ္မႈေတြ၊ လူမႈေရး မၿငိမ္မသက္မႈေတြနဲ႔ ဒုကၡဘံု ၿမိဳ႕ျပမ်ိဳးကို ရမွာလားဆုိတာ ေရြး ခ်ယ္ရပါလိမ့္မယ္။ ခုလို စိန္ေခၚမႈ ျပႆနာေတြကို ျမန္မာျပည္သူ ေတြက သိရွိနားလည္ၿပီး ရင္ဆုိင္ ေျဖရွင္းၾကရပါလိမ့္မယ္။ အနာ ဂတ္အတြက္ လိုခ်င္တဲ့ ေျမာ္ျမင္ ခ်က္ရွိဖို႔လည္း လုိအပ္ပါတယ္။

ရာသီဥတု ေဖာက္ျပန္ေျပာင္း လဲမႈေတြႀကံဳရင္ လူထုေတြက ဘယ္မွာေနၾကမွာလဲ၊ ဒါမွမဟုတ္ တ႐ုတ္က အကုန္လႊမ္းမိုးသြားမွာ လား။ ထိုင္းႏိုင္ငံလို၊ ၿမိဳ႕ႀကီးေတြ လို ျဖစ္လာမွာလား။ ဒါမွမဟုတ္ ၿမိဳ႕ငယ္ကေလးေတြ၊ ရြာေတြ ဆက္က်န္ေနဦးမွာလား။

စီးပြားေရးစနစ္က ဘယ္လို ျဖစ္မွာလဲ။ ခရီးသြားလုပ္ငန္းက ေန တစ္ႏွစ္ကို ေဒၚလာ ၅၀ ဘီလီ ယံ (သို႔မဟုတ္) ဂ်ီဒီပီရဲ႕ ၁၅ ရာခိုင္ ႏႈန္းေလာက္အထိ ဝင္ေငြရေနတဲ့ ထိုင္းႏိုင္ငံလို ျဖစ္သင့္သလား။ ဒါမွမဟုတ္ ေရႊ႕ေျပာင္းလုပ္သားေတြ နဲ႔ သူတို႔ အိမ္ျပန္ပို႔ေငြအေပၚ မွီခို ေနတဲ့ ႏုိင္ငံလား။ အေရွ႕ေဒသက က်န္တဲ့ႏုိင္ငံေတြရဲ႕ ပံုစံအတုိင္း၊ ျပည္ပပို႔ကုန္ အဓိကထုတ္လုပ္မႈ၊ စားသံုးသူ အေလးေပးေသာ ယဥ္ ေက်းမႈ၊ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ ေတြ အႀကီးအက်ယ္ ဖ်က္ဆီးမႈ ေတြနဲ႔ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေအာင္ လုပ္ မွာလား။

ျပည္တြင္းကုမၸဏီႀကီးအခ်ိဳ႕ က စီးပြားေရးကို ခ်ဳပ္ကိုင္လႊမ္းမိုး ထားတာ ျမန္မာျပည္သူေတြက လိုခ်င္ၾကသလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ႏုိင္ငံျခားကုမၸဏီေတြက စီးပြားေရး မွာ အဓိကအခန္းက႑က ပါဝင္ ေနတာမ်ိဳးလား၊ ဒါမွမဟုတ္ အ ေသးစားနဲ႔ အလတ္စားလုပ္ငန္း ေတြကို အေျချပဳတဲ့ စီးပြားေရး စနစ္မ်ိဳးလား။

ပိုလို႔ အေရးႀကီးတာက ျမန္မာႏုိင္ငံက စီးပြားေရးအရ တန္းတူညီ မွ်မႈကို ဦးစားေပးမွာလား။ ဒါမွ မဟုတ္ ဆင္းရဲခ်မ္းသာ အႀကီးအ က်ယ္ ကြာဟေနတဲ့အတုိင္း လက္ ခံေနထိုင္ၾကမွာလား။

ဒီလိုကိစၥေတြက ကြၽမ္းက်င္ သူပညာရွင္ေတြ ဆံုးျဖတ္ဖို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ျပည္သူလူထုေတြက ဘယ္ လိုအနာဂတ္ကို လိုခ်င္သလဲဆုိ တာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ႏုိင္ငံေရးအရ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြသာ ျဖစ္ပါ တယ္။

လူထုေတြရဲ႕ ေန႔စဥ္ဘဝအ ေပၚ အႀကီးအက်ယ္သက္ေရာက္ မယ့္ စီးပြားေရးအနာဂတ္အတြက္ ျမန္မာႏုိင္ငံက အိပ္ေပ်ာ္ရင္း လမ္း ေလွ်ာက္ေနလုိ႔ မရပါဘူး။ ဥပမာ ဆုိရင္ အေရအတြက္ ေထာင္ခ်ီ ေသာ စီးပြားေရးလုပ္ငန္း အငယ္ စားေလးေတြက တစ္ႏွစ္တစ္ႏွစ္ ဆို သန္းနဲ႔ခ်ီတဲ့ တ႐ုတ္ႏုိင္ငံသား ႏွင့္ အျခားႏုိင္ငံသားခရီးသြားဧည့္ သည္ေတြကို ဧည့္ခံေနတဲ့ မႏၲေလး ၿမိဳ႕ဟာ လူနည္းစုက ထိန္းခ်ဳပ္ ထားတဲ့ စက္မႈလုပ္ငန္း အနည္း ငယ္နဲ႔ ယူနန္ကို ျပည္ပပို႔ကုန္ေတြ တင္ပို႔မယ့္ မႏၲေလးၿမိဳ႕နဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္ ရင္ လံုးဝကြဲျပားေနတာကို ေတြ႕ ရမွာပါ။

၁၀၀ ရာခိုင္ႏႈန္း ေသခ်ာတာ က အတိတ္က ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ မၾကာခင္အခ်ိန္အတြင္းမွာ ေပ်ာက္ ကြယ္သြားေတာ့မွာပါ။

ဒါေပမဲ့ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ ႏုိင္ငံ ေရးက အတိတ္က အကြဲအၿပဲေတြ အေပၚမွာ၊ အတိတ္က ပံုေဖာ္ထား ခဲ့တဲ့ အနာဂတ္ပံုရိပ္ေတြေပၚမွာ အျမစ္တြယ္ေနတုန္းပါပဲ။

ဥပမာေျပာရရင္ ကိုယ္ပိုင္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ ဖက္ဒရယ္စနစ္ စတဲ့ အေပၚမွာ အေျခခံၿပီးျဖစ္ေနတဲ့ တုိင္းရင္းသားအုပ္စုေတြအၾကား အေခ်အတင္ျငင္းခံုမႈပါ။ အကယ္ ၍ ပိုလို႔ပူေလာင္၊ ပိုလို႔စိုစြတ္ေန မယ့္ ကမၻာႀကီးအေပၚရွိ ၿမိဳ႕ႀကီးအ နည္းငယ္အတြင္းမွာ ေျမာက္ျမား စြာေသာ လူေပါင္းစံုေရာေထြးေန ထိုင္ၾကရေတာ့မယ္ဆုိရင္ ဒါေတြ က ဘယ္လိုအဓိပၸာယ္ရွိဦးမွာပါ လဲ။

ျမန္မာေတြအဖို႔ အတိတ္ ကာလက ယံုမွတ္မွားခ်က္ေတြနဲ႔ ႂကြယ္ဝခ်မ္းသာမႈ၊ အတိတ္က မိမိဘာသာ ဖူလံုမႈ၊ သံုးမကုန္တဲ့ သယံဇာတေတြအေပၚကေန ေက်ာ္လြန္ သင့္ပါၿပီ။ အင္မတန္ အႏၲရာယ္ မ်ားတဲ့၊ ေသခ်ာေရရာမႈမရွိလွတဲ့ အနာဂတ္က ခုလက္ထဲေရာက္ေနၿပီဆိုတာကို နားလည္သင့္ပါ တယ္။

ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးကလည္း ႏိုး ထသင့္ပါၿပီ။ အေရးေပၚအေျခ အေန ဘာေတြျဖစ္ေနတယ္ဆုိတာ ၾကည့္သင့္ပါတယ္။

ျမန္မာေတြမွာ ဧရာမပိုင္ဆုိင္ မႈေတြလည္း ရွိပါေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ လူေတြထင္ထားသလို မဟုတ္ ပါဘူး။ အနာဂတ္ ကမၻာ့စီးပြားေရး က ျမန္မာေတြရဲ႕ သဘာဝဓာတ္ ေငြ႕၊ သစ္၊ သတၱဳတြင္းထြက္ေတြ ကို လိုခ်င္မွ လိုပါေတာ့မယ္။ ဒါ ေပမဲ့ သူတို႔က ျမန္မာတုိ႔ရဲ႕ ေထြ ျပားတဲ့ ယဥ္ေက်းမႈ၊ အံ့မခန္းတည္ ရွိေနတဲ့ ဇီဝမ်ိဳးစံုကြဲျပားမႈ၊ ဗိသု ကာလက္ရာ၊ အႏုပညာ၊ စာေပ အေမြအႏွစ္၊ လက္က်န္သစ္ေတာ ေတြဆီက သစ္ပင္ပန္းမန္ေတြ၊ တိရစၧာန္ေတြ၊ ကမ္း႐ိုးတန္းေတြနဲ႔ ကြၽန္းေတြကို တန္ဖိုးထားၾကမွာပါ။ ျမန္္မာေတြက လူအနည္းငယ္ ႂကြယ္ဝခ်မ္းသာဖို႔အတြက္ အနာ ဂတ္မွာ တန္ဖိုးထားၾကမယ့္အရာ ေတြကို ဖ်က္ဆီးပစ္ၾကမယ့္ အႏၲ ရာယ္လည္း ရွိေနပါတယ္။

ျမန္မာေတြအေနနဲ႔ ဒြိစံုရည္ ရြယ္ခ်က္ႏွစ္ခု ျပည့္ဝဖို႔လိုအပ္ တယ္ဆိုတာလည္း သေဘာေပါက္သင့္ပါတယ္။ ဒါေတြက ဒီမိုကေရ စီနဲ႔ ေဈးကြက္စီးပြားေရးစနစ္ပါ။ လက္ရွိအခ်ိန္မွာ အနာဂတ္စိန္ေခၚ မႈေတြကို ရင္ဆုိင္ႏုိင္မယ့္ စြမ္းရည္ ေတြဟာ ေနရာက႑တိုင္းမွာ ရွိရဲ႕ လား သံသယျဖစ္စရာပါ။ ျမန္မာ ႏုိင္ငံက ၂၁ ရာစု ျပႆနာမ်ားရဲ႕ ေရွ႕ေမွာက္ေရာက္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ၂၀ ရာစုက အေျဖေတြနဲ႔ ျငင္းခံုၾက တုန္းပါ။

 ပိုလို႔ တီထြင္ဆန္းသစ္တဲ့ ေတြးေခၚမႈေတြ လိုအပ္ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္သူေတြကို အတူတကြ စုစည္းႏုိင္မယ့္ ဇာတ္လမ္းအသစ္ ေတြလည္း လိုအပ္ေနပါတယ္။

လံုးဝေသခ်ာ ရွင္းလင္းတဲ့အ ခ်က္က ႏုိင္ငံတကာနဲ႔ အထီးက်န္ ဖယ္ၾကဥ္ေနထိုင္တာက အေျဖ မဟုတ္ပါဘူး။ ဟိုေရွ႕အတိတ္ ေၾကးေခတ္က လယ္သမားေတြနဲ႔ ႏွစ္ေထာင္ခ်ီၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ ပုဂံကာ လကလို ျမန္မာေတြက ေတြေဝ ဆိုင္းငံ့မေနဘဲ ျပင္ပက ဗဟုသုတ ေတြကို လက္ခံသင့္ပါတယ္။ ပိုလို႔ ႀကီးက်ယ္စြာ၊ တီထြင္ဖန္တီးမႈရွိ စြာ ေတြးေခၚၾကဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ ဒီလိုမွ မဟုတ္ရင္ လူေတြရဲ႕ သက္ တမ္းအတြင္းမွာပဲ ႏုိင္ငံက ေပ်ာက္ကြယ္ေကာင္း ေပ်ာက္ကြယ္သြား ႏုိင္ပါတယ္။

(မွတ္ခ်က္။ ေယာမင္းႀကီးဇရပ္စကားဝုိင္းတြင္ ျမန္မာ့အနာဂတ္ ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ စာေရးဆရာႏွင့္ သမုိင္းပညာရွင္ ေဒါက္တာသန္႔ ျမင့္ဦး ေဆြးေႏြးတင္ျပခ်က္ကုိ ကာယကံရွင္၏ ခြင့္ျပဳခ်က္ျဖင့္ ေဖာ္ျပျခင္းျဖစ္ပါသည္။)