ျပည္ပခရီးသြားေတြကို ဆြဲေဆာင္လာတဲ့ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္က ဓာတ္ပံုဆိုင္

ဓာတ္ပုံ−စုိင္းေဇာ္

ဆူးေလေစတီေတာ္ ေတာင္ဘက္မုခ္အဆင္းရွိ  ၁၀ေပ  ပတ္လည္ သာသာ အခန္းက်ဥ္းတစ္ခုထဲသုိ႔ ေျခခ်မိသည္ႏွင့္ အသက္ (၈၀) ခန္႔ရွိ အဘိုးအိုတစ္ဦး၏ ေႏြးေထြးလိႈက္လွဲစြာ ဖိတ္ေခၚသည့္ ႏႈတ္ဆက္သံကို ဦးစြာၾကားရမည္ျဖစ္ သည္။

ဆုိင္ခန္းက်ဥ္းေလး၏ အဝင္ အဝမ်က္ႏွာစာတြင္ေတာ့ အစိမ္း ေရာင္ေနာက္ခံတြင္ အျဖဴေရာင္ စာလံုးမ်ားျဖင့္ စံပယ္ျဖဴေရာင္စံု ဓာတ္ပံုတိုက္ဟူ၍ ၁၉၇၀ ျပည့္ ႏွစ္ဝန္းက်င္မ်ားဆီက စာလံုးဒီ ဇိုင္းျဖင့္ ေရးသားထားသည့္ ဆုိင္းဘုတ္တစ္ခုကို ခ်ိတ္ဆြဲထားသည္။ ဓာတ္ပံုဆုိင္ေလးႏွင့္ ထိုဆုိင္း ဘုတ္တုိ႔၏သည္ သက္တမ္း ႏွစ္ ၄၀ ေက်ာ္ရွိေနၿပီျဖစ္သည္။

ဒစ္ဂ်စ္တယ္နည္းပညာမ်ား တိုးတက္လာေသာ ယေန႔ေခတ္ တြင္ မိုဘုိင္းဖုန္းမ်ားရွိ႐ံုျဖင့္ ဓာတ္ ပံုတစ္ပံု အလြယ္တကူ ႐ိုက္ကူးႏိုင္ေသာ္လည္း အဆိုပါ စံပယ္ျဖဴ ေရာင္စံုဓာတ္ပံုတိုက္ေလးသည္ ဧည့္သည္မ်ား ဝင္လာမစဲ တသဲသဲျဖင့္ ယေန႔ထိ တိုင္လည္ပတ္ေနရ ဆဲျဖစ္သည္။

ဧည့္သည္အမ်ားစုက စံပယ္ျဖဴဓာတ္ပံုဆုိင္ကို ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္ ႏွစ္ ၄၀ ခန္႔ ရပ္တည္ေနသည့္ ဓာတ္ပံုဆုိင္ေလးမုိ႔ အမွတ္တရ လာ ေရာက္အားေပးသလို ဓာတ္ပံုတိုက္ပိုင္ရွင္ အသက္ (၈၀)အရြယ္ဦးထြန္းစိန္ကို ခ်စ္ခင္ေသာ ေၾကာင့္ လာေရာက္အားေပးသူ မ်ားလည္း ရွိသည္။

‘‘ကာစတန္မာေတြလာၾက တာက ဘႀကီးက စိတ္ရွည္တယ္ တဲ့။ ဓာတ္ပံုဝါသနာပါတဲ့ကေလး ေတြကလည္း ဓာတ္ပံုနဲ႔ပတ္သက္ ၿပီး လာေမးၾကတယ္။ ဆရာေျပာ တာကို နားေထာင္ခ်င္လို႔ပါတဲ့။ ကေလးေတြလာေမးရင္ ေသခ်ာ ေလးေျပာျပျဖစ္တယ္။ ဘႀကီးက ဝါသနာပါလို႔ ဒီအလုပ္ကို ေရြး ခ်ယ္ၿပီး ယေန႔အထိ လုပ္ေနခဲ့တာ ပါ’’ဟု ဦးထြန္းစိန္က ေျပာသည္။

ဓာတ္ပံုတိုက္အတြင္း ကြန္ ပ်ဴတာတစ္လံုးရွိၿပီး ဓာတ္ပံု႐ိုက္ သည့္ ကန္႔လန္႔ကာ၊ မီးေခ်ာင္း၊ မွန္တုိ႔ရွိေနသည္။

စံပယ္ျဖဴ ေရာင္စံုဓာတ္ပံု တိုက္ကို ယေန႔အထိ ဦးစီးလုပ္ ကိုင္ေနသည့္ ဦးထြန္းစိန္သည္ စိုက္ပ်ိဳးေရး႐ံုးတြင္ အႀကီးတန္းစာ ရင္းစစ္အျဖစ္ လုပ္ကိုင္ေနရင္း ၁၉၇၂ ကစတင္ကာ အစိုးရအလုပ္တစ္ဖက္ႏွင့္ ဓာတ္ပံုလုပ္ငန္းကို စတင္လုပ္ကိုင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ သည္။ ၁၉၉၆ တြင္ အၿငိမ္းစားပင္စင္ယူကာ စံပယ္ျဖဴ ေရာင္စံုဓာတ္ ပံုတုိက္ကုိ ဦးစီးလုပ္ကိုင္ခဲ့သည္။

‘‘၇၂ မွာ ႀကီးၾကပ္တယ္။ ဒါ ေပမဲ့ မလုပ္ျဖစ္ဘူး။ အစိုးရအ လုပ္က တစ္ဖက္နဲ႔ မနက္ ႐ံုးသြား ခါနီး တပည့္ကေလးေတြကို ႀကီး ၾကပ္တယ္။ ႐ံုးက ၄ နာရီဆိုဆင္း ၿပီ။ ညမိုးခ်ဳပ္ အလုပ္ကျပန္လာ ရင္ ႀကီးၾကပ္တယ္။ ၉၆ က်မွ ကေလးေတြကို ဆုိင္တစ္ဆုိင္ငွား ေပးၿပီး ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ဓာတ္ပံုနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ စာအုပ္ေတြဖတ္တယ္။ သင္တန္းမတက္ခဲ့ဘူး’’ဟု ဦးထြန္းစိန္က ေျပာသည္။

ဦးထြန္းစိန္သည္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၃၈ လမ္းတြင္ေနထုိင္သူျဖစ္ၿပီး ဆူး ေလဘုရားေအာက္ရွိ ၎၏ ဓာတ္ပံုတိုက္သို႔ ေန႔စဥ္လမ္းေလွ်ာက္ ကာ ဆုိင္လာဖြင့္ေလ့ရွိသည္။ သႀကၤန္တြင္းမွလြဲ၍ က်န္သည့္ ရက္မ်ားတြင္ ပိတ္ရက္မရွိ ေန႔စဥ္ နံနက္ ၉ နာရီမွ ညေန ၆ နာရိထိ ဖြင့္လွစ္ခဲ့သည္။

စံပယ္ျဖဴတြင္ ပတ္စ္ပို႔ဓာတ္ ပံုေလးပံုလွ်င္ က်ပ္ ၈၀၀ သာေပး ရၿပီး ရွစ္ပံု႐ိုက္ပါက က်ပ္ ၁,၅၀၀ သာေပးရ၏။ တစ္ေန႔လွ်င္ ဦးထြန္းစိန္၏ ဝင္ေငြက အမ်ားဆံုး က်ပ္ ႏွစ္ေသာင္းခြဲခန္႔ရွိသည္မို႔ လခစား ဝန္ထမ္းထက္ေတာ့သာသည္ဟု ဆုိႏုိင္သည္။

‘‘ဒီေန႔ဆို ေန႔တစ္ဝက္ပဲရွိ ေသးတယ္။ တစ္ေသာင္းရွစ္ ေထာင္ရေနၿပီ။ ဘႀကီးက ဝါသနာေၾကာင့္လုပ္တာ စီးပြားေရးအရ ပိုက္ဆံရခ်င္ရ၊ မရခ်င္ေန အေရး မႀကီးဘူး။ ကာစတန္မာမလာတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ တစ္ေယာက္တည္း စစ္တုရင္ထိုးတယ္’’ဟု ဦးထြန္းစိန္က ရယ္ေမာကာ ဆက္လက္ေျပာ သည္။

ယခင္ေခတ္က ေဒါက္ႀကီး မ်ားႏွင့္ ကင္မရာကို ေခါင္းၿမီးၿခံဳ ၿပီး ဖလင္ႏွင့္ ႐ိုက္ၾကေသာ္လည္း ေခတ္မီတိုးတက္လာသည့္ ယေန႔ ေခတ္တြင္ ဒစ္ဂ်စ္တယ္ကင္မရာ မ်ားျဖင့္ ကတ္စနစ္မ်ား၊ မိုဘုိင္း ဖုန္းမ်ားကို အသံုးျပဳသူမ်ားျပား လာသည္။

‘‘ဟိုးေရွးေခတ္က လူေတြက ေတာ့ ဖလင္ႀကိဳက္ၾကတယ္။ ဒီ ဖက္ေခတ္က်ေတာ့ အျမန္ ဒစ္ ဂ်စ္တယ္ကိုပဲ ႀကိဳက္ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ ပံုကိုေတာ့ ဘႀကီးက ကာ စတန္မာေက်နပ္ေအာင္ လုပ္ေပး တယ္’’ဟု ဦးထြန္းစိန္က ေျပာ သည္။

ဦးထြန္းစိန္၏ အိမ္ေထာင္ ဘက္သည္လည္း ဓာတ္ပံုဝါသနာ ႀကီးသူျဖစ္သည္။ ထို႔အျပင္ ၎ ၏ ေယာက္ဖကလည္း  ဆုိင္ႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ၃၁ လမ္း ထိပ္တြင္ စံပယ္ဓာတ္ပံုဆုိင္ ဖြင့္ လွစ္ထားကာ သက္တမ္းၾကာရွည္ သည့္ ဓာတ္ပံုဆုိင္ထဲတြင္ ပါဝင္သည္။ ဦးထြန္းစိန္တြင္ သားသမီးသံုးဦးရွိၿပီး ၎တို႔ကိုလည္း ဓာတ္ပံုပညာျဖင့္ ေကြၽးေမြးပ်ိဳးေထာင္လာ ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

၁၉၈၀ ျပည့္ႏွစ္ဝန္းက်င္မ်ား က ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္ ေရာင္စံုဓာတ္ပံုမ်ား၊ လိုင္စင္ဓာတ္ပံုဆုိင္မ်ား ေခတ္မစားမီက စံပယ္ျဖဴတုိက္ကၿမိဳ႕ တြင္းေနျပည္သူမ်ားအတြက္ အားထားစရာျဖစ္ခဲ့သည္။ ထိုစဥ္က ေက်ာင္းဖြင့္ခါနီးဆုိလွ်င္ စံပယ္ျဖဴ ဓာတ္ပံုတိုက္မွာ လူတိုးမေပါက္ဘဲ တန္းစီခဲ့ရေၾကာင္း စိန္႔ေပါလ္ေက်ာင္းသားေဟာင္း ကိုဆလုိင္း ေအးေဇာ္က ေျပာသည္။

လက္ရွိတြင္ စံပယ္ျဖဴဆုိင္သုိ႔ ဓာတ္ပံုလာ႐ိုက္ၾကသည့္သူမ်ားသည္ ေရာင္စံုဓာတ္ပံု႐ိုက္ကူးသူ မ်ားၿပီး အမ်ားစုမွာ အမွတ္တရအျဖဴအမဲလုိင္စင္ဓာတ္ပံု႐ိုက္ကူး ေလ့ရွိၾကသည္။ ႏုိင္ငံျခားသားအမ်ားစုလည္း ေနာက္ခံအျဖဴ႐ိုက္ ကူးေၾကာင္း ဦးထြန္းစိန္က ေျပာ သည္။ သက္တမ္းၾကာေနၿပီျဖစ္ သည့္ ဓာတ္ပံုဆုိင္လည္းျဖစ္ၿပီး ၿမိဳ႕လယ္ေကာင္ ဆူးေလႏွင့္လည္းနီးသည္မို႔ ႏိုင္ငံျခားသားခရီးသြား အခ်ိဳ႕က ဦးထြန္းစိန္၏ ဓာတ္ပံု တိုက္ကို စိတ္ဝင္တစား ေရာက္ လာတတ္သည္။

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္ လူေတာ္ ေတာ္မ်ားမ်ား သတိမျပဳမိဘဲ ယခု ကဲ့သို႔ သက္တမ္းၾကာျမင့္စြာ ရပ္ တည္ေနေသာ စံပယ္ျဖဴဓာတ္ပံု တိုက္ကို ႏုိင္ငံျခားသားဧည့္သည္ မ်ားလည္း လာေရာက္ၾကည့္႐ႈကာ မွတ္တမ္းတင္ေလ့ရွိေၾကာင္း ဧည့္ လမ္းၫႊန္ ကိုဝင္းေဌးလြင္ဦးက ေျပာသည္။

‘‘ဒီကို တိုးရစ္ဧည့္သည္ေတြ လာတယ္ဆုိတာက အေနာက္ ႏိုင္ငံကသူေတြမ်ားတယ္။ သူတို႔ အေနာက္ပိုင္းမွာ ဒီလိုဓာတ္ပံုဆုိင္ မ်ိဳးေတြ မရွိေတာ့ဘူး။ ရွားတယ္ ေပါ့။ ဒီလိုအခေၾကးေငြ နည္းနည္း ပဲေပးၿပီးေတာ့ လုိင္စင္ပံု႐ိုက္လုိ႔ရ တယ္ဆုိေတာ့ သေဘာက်ၾက တယ္။ ၿပီးေတာ့ အျပင္အဆင္ပံုစံ ကလည္း ဟိုဘက္ေခတ္ပံုုလို ဒီ စံပယ္ျဖဴဆုိတဲ့ ဆုိင္းဘုတ္ကို သူ တုိ႔က သေဘာက်တယ္။ ဒီေရာက္ ရင္ ဆုိင္းဘုတ္နဲ႔တြဲ႐ိုက္တာမ်ိဳး လုပ္ၾကတယ္။ ဆူးေလနဲ႔နီးေန ေတာ့ ဧည့္သည္လည္း ဝင္ရတာ စိတ္ေက်နပ္မႈတစ္ခုရတဲ့ေနရာ ေလးပါ’’ဟု ကိုဝင္းေဌးလြင္ဦးက ေျပာသည္။

ထို႔အျပင္ စံပယ္ျဖဴကို ဧည့္ သည္မ်ား ႏွစ္ၿခိဳက္ရသည့္အ ေၾကာင္းရင္း ေနာက္တစ္ခုက ဦးထြန္းစိန္၏ စိတ္ရွည္မႈေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။

‘‘ဘႀကီးက မ်က္ႏွာကို ေသခ်ာေခ်ာေပးတယ္။ အျပင္ထြက္ ႐ိုက္တဲ့ ဓာတ္ပံုဆရာေတြနဲ႔ေတာ့ မတူဘူးေပါ့။ စိတ္ရွည္ရမယ္။ သည္းခံရမယ္။ ကာစတန္မာနဲ႔ စကားေျပာတဲ့အခါ လိမၼာပါးနပ္ ရမယ္။ အစစအရာရာေပါ့။ အခု ေခတ္ဆိုင္ႀကီးေတြ သြား႐ိုက္ ၾကည့္ ဒိုင္းဆို႐ိုက္ၿပီး အျပင္မွာ သြားေစာင့္ရတယ္။ ဘႀကီးက ေတာ့ အဲဒီလိုမဟုတ္ဘူး။ ဒီမွာ လာထိုင္ၾကည့္ ဘာလိုလဲ လိုတာ ေျပာ မႀကိဳက္တာျပင္ေပးမယ္ဆုိ ၿပီး ျပင္ေပးတာပါ။ ဝါသနာကိုး’’ ဟု ဦးထြန္းစိန္က ေျပာသည္။

ဆုိင္စဖြင့္စဥ္ကတည္းက ယေန႔အထိ အႏွစ္ ၄၀ ေက်ာ္အ တြင္း အကူဝန္ထမ္းမထားရွိဘဲ ၎တစ္ေယာက္တည္းသာ ဦးစီး လုပ္ကိုင္ခဲ့ၿပီး ယခု အသက္အ ရြယ္ရလာသည့္တုိင္ ခပ္က်ဥ္း က်ဥ္း စံပယ္ျဖဴဓာတ္ပံုဆုိင္ထဲရွိ ကြန္ပ်ဴတာတစ္လံုးေရွ႕တြင္ ၎ တစ္ေယာက္တည္း လုပ္ကိုင္လို႔ ေကာင္းတုန္းျဖစ္သည္။

‘‘ဘႀကီးက ဓာတ္ပံု႐ိုက္တာ ပဲ စိတ္ဝင္စားတယ္။ ဘႀကီးဓာတ္ ပံုကို အေရွ႕မွာ စိတ္ဝင္စားစြာ ႐ိုက္ေနတယ္။ ေနာက္က ဖုန္း ေတြယူသြားရင္လည္း မသိဘူး။ လာတာကတစ္ေယာက္၊ ယူသြား တာကတစ္ေယာက္ေပါ့။ ဖုန္းခိုးခံ ရတာ သံုးေလးခါရွိၿပီ’’ဟု ဦးထြန္း စိန္က သူ၏ အေတြ႕အႀကံဳကို ေဝမွ်သည္။

ဦးထြန္းစိန္သည္ ၉၆ ခုႏွစ္ ပင္စင္မယူစဥ္ကတည္းက ဆီးခ်ိဳ ေရာဂါရွိေသာ္လည္း ယေန႔အထိ ေဒါင္ေဒါင္ျမည္က်န္းမာေနဆဲပင္ ျဖစ္သည္။

‘‘ခါတုိင္း စံပယ္မွာ ႐ိုက္ေန က်။ အခုက ဒီမွာ လာ႐ိုက္တာ အဘကို ေတြ႕ေတြ႕ခ်င္း ေလးစား သြားတယ္။ ႐ိုက္ရတာလည္း အ ဆင္ေျပတယ္။ သူတစ္ေယာက္ တည္းလုပ္ကိုင္ေနတာကို ၾကည့္ ရတာ။ အသက္လည္းႀကီးၿပီေလ။ ေနာက္လည္း ဒီမွာပဲ လာ႐ိုက္ဖို႔ စဥ္းစားထားတယ္။ သူ႔ဆုိင္မွာ တပည့္ေတြေတာင္ မေတြ႕လို႔ ကိုယ္က စိတ္ပူေနတာ’’ဟု ဓာတ္ ပံုလာ႐ိုက္သူတစ္ဦးက ေျပာ သည္။ ဝါသနာအရင္းခံကာ ႏွစ္ ရွည္လမ်ား အခုိင္အမာရပ္တည္ လာခဲ့ေသာ စံပယ္ျဖဴ ေရာင္စံု ဓာတ္ပံုဆိုင္ေလးကို ၎က်န္းမာ သေရြ႕၊ အသက္ (၈၀)အထိ လုပ္ ကိုင္ႏိုင္သေရြ႕ လုပ္ကိုင္မည္ဟု ေမွ်ာ္မွန္းထားေၾကာင္း အသက္(၇၆)ႏွစ္အရြယ္ အဘိုးအိုတစ္ဦး ၏ တက္ႂကြေသာ ရည္မွန္းခ်က္ တစ္ခုကို ၾကားသိခြင့္ရခဲ့သည္။

‘‘ဒီလိုဓာတ္ပံုဆုိင္မ်ိဳးကို ႏိုင္ ငံျခားဧည့္သည္ေတြ စိတ္ဝင္စား တာေကာင္းတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ဒီ တစ္ခုတည္းမဟုတ္ဘူး။ ဆူးေလ မွာဆိုရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔က ဧည့္ သည္ကို လိုက္ပို႔လို႔ရတဲ့ ဒီလိုထူး ထူးျခားျခား စိတ္ဝင္စားဖို႔ေကာင္း တဲ့ေနရာေတြ၊ လုပ္ငန္းေတြ၊ လူ ေနမႈေတြေပါ့။ ဒါေတြ မ်ားမ်ားရွိ လာရင္ လည္ရပတ္ရတဲ့သူလည္း သေဘာေတြ႕တယ္။ တကယ္ တမ္း Tourist ဆြဲေဆာင္ဖို႔က သိပ္ မခက္ဘူးဗ်။ အခု စံပယ္ျဖဴဓာတ္ပံုဆိုင္ဆို ဘာမွမဟုတ္ဘူး။ ဒီအ တိုင္း ဆြဲေဆာင္ႏုိင္မယ့္ အေငြ႕အ သက္ေလးရွိတာနဲ႔ လူစိတ္ဝင္စား ၾကတယ္ေပါ့။ ဒါမ်ိဳးမ်ားမ်ားရွိလာ ရင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္းကလည္း လည္ပတ္စရာေကာင္းလို႔ စိတ္ဝင္ စားၾကမွာပါ’’ဟု ဧည့္လမ္းၫႊန္ ကိုဝင္းေဌးလြင္ဦးက ေျပာသည္။

ထုိ႔ျပင္ ယင္းသို႔ လည္ပတ္ စရာေနရာသစ္မ်ားတိုးပြားလာမႈ ကလည္း တိုင္းျပည္၏ႏုိင္ငံျခား ဝင္ေငြကို တစ္ေထာင့္တစ္ေနရာ က ေထာက္ပ့ံေပးရာ ေရာက္ၿပီး ျပည္သူမ်ားလည္း ဝင္ေငြတစ္ ရပ္ရရွိေစႏိုင္ေၾကာင္း ဧည့္လမ္း ၫႊန္အခ်ိဳ႕က ေထာက္ျပသည္။